SONSUZLUĞU KUŞANMAK / Köşe Yazısı - Bilal Karakurt

                              Sonsuzluğu Kuşanmak

Marifet, perde arkasında çalışabilmektir. Hak yolda bir zerre bir karınca olmayı düşleyebilmektir. Adsızlığı, ünsüzlüğü sevebilmektir.

Sahne spotları, kamera flaşları, sosyal medyadaki takipçiler ruhlarımızı ne de çok esir almış. Hepimizin kafası en üstün, en bilindik insan olma hayalleriyle dolu. Bu hayal bizi gerçekten üstün mü kılıyor yoksa rezil rüsva mı ediyor? Ebu Cehil’i tanımayanımız var mı?  Çok tanınan biri değil midir o?

Öyle ya mümin olmak bir arayıştır. Kendini, erdemi, hakikati arayıştır. Mümin yolcudur. Bazen yavaşlar, bazen hızlanır ama hiç durmaz. Yokuş yukarıyı, yokuş aşağıdan daha çok sever mümin.

Sahi attığı taşın mesafesini ölçmeyenimiz var mı? İyilik yaptıktan sonra teşekkür beklemeyenimiz var mı? Sadece en yakınımızın bildiği kaç amelimiz var?

Bu dünyada pek tanınmayan, ismi dahi geçmeyen; fakat semada, arşta fenomen olan o kadar çok yıldız var ki. Baki kabristanı bu ünlülerle doludur. Onlar hakkın övgüsünü insanların övgüsüne tercih ettiler.

Marifet yerde oturmayı koltuğa oturmaya tercih etmektir. Fiziki bir oturmaktan bahsetmiyorum. Alçak gönüllülüğü tercihten bahsediyorum.

İzzet ve şeref Allah katındadır. Ona kulluğumuz oranında değer kazanırız. Bilal-i Habeşi’yi kabenin üstüne çıkaran İslam değil midir? Asr- Saadet’in yıldızları toprak üzerinde namaz kılardı. Alınlarının toprakla buluşması için. Toprağın mütevazılığını soluyabilmek için.

Kendini başkasından üstün görme hastalığı bizi ruhsuz, gönülsüz bir hale getirdi. Artık dostlarımızın acılarına oturup saatlerce ağlamıyoruz. Arkadaşımızın başarısıyla mutlu olmuyoruz. İçten olmayan, yüzüne çarpar gibi bir tebrikle geçiştiriyoruz.  Bir zamanlar iyilikte yarışan bizler, şimdilerde mal biriktirmede yarışıyoruz.

Bunlar çağımızın hastalıkları. Çare; “Sonsuzluğu Kuşanmak”. Fani olana değil ebedi olana gönül vermek.  Dünya insanı basitleştirir, sonsuzluk yüceltir. Ne mutlu sonsuzluğu tercih edenlere.